เสียงกรนกลางคืน 25/07/05



พ่อออกไปทำงาน แม่ก็ออกไปทำงาน
ฉันต้องอยู่บ้านเลี้ยงน้อง

แม่บอกว่าถ้าน้องร้องไห้ ให้ดูสามอย่างเอาไว้
ฉี่ อึ หรือหิวนม
แต่น้องเพิ่งฉี่กับอึไปพร้อมกันเมื่อครู่
ฉันเลยเดาว่าเป็นเพราะน้องหิว

ฉันลุกขึ้นชงนมให้น้อง เอาใส่ขวดแล้วเอาจุกนมจ่อที่ปากแบบที่ฉันเคยทำบ่อยๆ แต่น้องไม่ยอมกินนมเลย แล้วก็ยังไม่ยอมหยุดร้องด้วย

ฉันเบื่อ
ฉันเกลียดน้องจริงๆ
ถ้าไม่มีน้องสักคนฉันคงได้ไปโรงเรียน ได้ออกไปเล่นกับเพื่อนๆ

ฉันทำเป็นไม่สนใจน้องดีกว่า

ฉันหาข้าวกิน
มีน้ำพริกผักที่แม่ทำไว้ตอนเช้า
ตอนที่ฉันกินข้าว น้องก็ยังร้องไม่ยอมหยุด ฉันไม่อยากอยู่บ้านเลย น้องร้องหนวกหูแบบนี้ทุกครั้งที่แม่ไม่อยู่

ฉันว่าน้องเองก็เกลียดฉันเหมือนกัน ถึงได้ทำให้ฉันลำบากขนาดนี้ คงเป็นเพราะครั้งหนึ่งตอนพ่อกับแม่ไม่อยู่บ้าน ฉันเคยเอาน้องไปทิ้งไว้ที่กองขยะข้างบ้านตาสิน

พอแม่กลับมาไม่เจอน้องก็ร้องไห้โวยวายเหมือนคนบ้า
แม่ตีฉัน และตะโกนใส่ฉัน ถามว่าน้องอยู่ไหน
ฉันเป็นอะไรก็ไม่รู้
ฉันใจสั่น ฉันร้องไห้เงียบๆต่อหน้าแม่ ฉันไม่ได้ร้องเสียงดังเหมือนทุกครั้ง

ฉันจำเป็นต้องบอกแม่ว่าเอาน้องไปทิ้งไว้ที่ไหน ทั้งที่วางแผนว่าจะทำเป็นเฉยๆ
แล้วโกหกแม่ว่าฉันกลับจากไปเอาน้ำมา ก็ไม่เห็นน้องแล้ว

แต่ตอนนี้มันไม่มีอะไรตรงกับที่ฉันคิดไว้สักอย่าง ท่าทางแบบนั้นของแม่และเสียงร้องของแม่ทำให้ฉันรู้สึกแปลก
จนต้องบอกความจริง

ก่อนวิ่งออกจากบ้าน แม่ตบหน้าฉัน
ฉันเซกระเด็นไปชนข้างฝา รู้สึกมึนและชาที่แก้ม แม่ตบฉันแรงกว่าทุกครั้ง

แต่เพราะอะไรบางอย่าง ทำให้ฉันไม่ค่อยรู้สึกเจ็บ ฉันเพิ่งรู้ว่าตอนนั้นฉันกลัวแม่จะไม่รักฉันแล้ว
มากกว่าอะไรทั้งหมด
ฉันจึงลืมความเจ็บไป


วันนั้นพ่อกลับจากทำงานตอนค่ำๆ ตัวพ่อเหม็นกลิ่นเหล้าอีกแล้ว พ่อเดินโซเซและหน้าแดงก่ำ ฉันไม่อยากให้เรื่องที่ฉันเอาน้องไปทิ้งเข้าหูพ่อตอนนี้ และในตอนที่ฉันกำลังคิดแบบนั้นแม่ก็วิ่งออกมาจากห้อง
เล่าทุกอย่างให้พ่อฟัง

ฉันไม่เคยเห็นแม่มองฉันด้วยสายตาแบบนั้น ฉันไม่เคยได้ยินแม่พูดถึงฉันด้วยน้ำเสียงแบบนั้น

พ่อเตะฉันเข้าที่ซี่โครง เจ็บกว่าที่แม่ตบมาก

แม่คงเกลียดฉันแล้ว
แม่ก็รู้ว่าถ้าบอกเรื่องนี้กับพ่อตอนพ่อเมา พ่อต้องตีฉัน แต่แม่ก็ยังจะบอก

พ่อฟาดมือเข้าที่หูฉัน ฉันร่วงลงกับพื้น
ภาพที่เห็นมันไม่ค่อยชัดแล้ว
แต่ฉันคิดว่าฉันเห็นไม่ผิด

ฉันมองแม่
แม่กำลังตกใจกลัว แม่ตัวสั่นและพยายามพูดห้ามพ่อด้วยเสียงที่สั่นกลัวเหมือนกัน

ฉันสงสัย
แม่น่าจะดีใจที่พ่อตีฉันนี่นา แม่เป็นคนฟ้องพ่อเองทั้งๆที่รู้ว่ามันจะเป็นแบบนี้

นี่ฉันเข้าใจผิดอีกแล้วหรือ ไม่มีอะไรเหมือนที่ฉันคิดสักอย่าง
ฉันได้ยินเสียง ตึ้บ!
พ่อคงตีเข้าที่หัวฉันอีกครั้ง

ก่อนที่ฉันจะหลับไป สิ่งเดียวที่จำได้ คือไม่มีใครรักฉันอีกแล้ว



………………………………………………………….



เมื่อคืนพ่อตีฉันแรงเหลือเกิน

ฉันตื่นขึ้นมาตอนเช้าเพราะเสียงดัง

พ่อกับแม่ทะเลาะกัน
ดูเหมือนเรื่องที่ทะเลาะกันนั้นเกิดจากฉัน แม่ตะโกนใส่พ่อเหมือนทุกครั้งที่ทะเลาะกัน
ว่าถ้าพ่อมีงานที่ดีกว่าคนงานก่อสร้าง แม่คงไม่ต้องออกไปทำงาน
คงเลี้ยงฉันกับน้องได้ดีกว่านี้

พ่อเสียงดังกลับว่า
เงินที่แม่หาได้มันน้อยกว่าค่าตัวกระหรี่ที่พ่อเอาเสียอีก

ฉันยังคงไม่รู้ว่ากระหรี่คืออะไร
ฉันเคยถามพ่อ
กับแม่หลายครั้งแต่ก็ไม่เคยได้คำตอบ

เวลาที่ทะเลาะกับแม่ พ่อพูดถึงกระหรี่บ่อยมาก

ฉันรู้แต่ว่าพ่อเอากระหรี่ แต่ก็ไม่รู้ว่าพ่อเอามาจากไหน แล้วก็ไม่เคยเห็นพ่อเอากลับมาที่บ้านสักทีไอ้กระหรี่เนี่ย

แต่ฉันว่ากระหรี่ต้องอร่อยแน่เลย
พ่อคงกินที่นอกบ้านบ่อยๆ และฉันเดาว่าแม่คงไม่ชอบกิน แม่ชอบน้ำพริกผักมากกว่า เพราะเห็นทำกินทุกมื้อ

แล้วฉันก็รู้ด้วยว่าพ่อไม่ชอบน้ำพริกผัก พ่อเคยตวาดและขว้างจานทิ้งหลายครั้งที่กับข้าวเป็นน้ำพริกผัก


ไม่ว่ายังไงฉันก็อยากลองชิมกระหรี่บ้าง เพราะฉันก็เบื่อน้ำพริกผักที่แม่ทำเหมือนกัน



………………………………………………………….



ฉันจะเล่าให้ฟังนะ มีอยู่วันหนึ่งเห็นพ่อกับแม่อารมณ์ดี แม่ถามฉันว่ามื้อนี้อยากกินอะไร แม่จะทำให้
ฉันตอบแม่ทันที ว่าทำกระหรี่ให้หนูหน่อย

แม่ถามว่าฉันไปรู้จักแกงกระหรี่จากไหน
ฉันก็ตอบแม่ว่า เห็นตอนพ่อกับแม่ทะเลาะกันพ่อชอบพูดถึงบ่อยๆ

แม่หันไปมองหน้าพ่อ แล้วทั้งคู่ก็หัวเราะขึ้นมาเสียงดังมาก

มื้อเย็นวันนั้นฉันได้กินแกงกระหรี่ มันเผ็ด อร่อยดี แต่ถึงยังไงฉันก็คิดว่าพ่อกับแม่ไม่น่าทะเลาะกันรุนแรง
เพราะกระหรี่เลยนี่

มันอร่อยก็จริง แต่ก็ไม่ได้อร่อยซะจนต้องมาเป็นเรื่องเป็นราวทะเลาะกันใหญ่โต

และคืนนั้นเองฉันก็ได้รู้ว่ามีเรื่องนึงล่ะที่ฉันคิดไม่ผิด แม่ไม่ชอบกระหรี่จริงๆด้วย แม่กินน้อยมาก แม่อ้างว่าอิ่มแล้ว ให้พ่อกับฉันกินเยอะๆ
แม่พยายามยัดเยียดให้ฉันกับพ่อกินให้หมด

แล้วทำไมฉันถึงรู้ว่าแม่โกหกรู้มั้ย ก็ตอนดึกๆฉันแอบเห็นแม่ย่องออกมา
กินข้าวกับน้ำพริกผักจากเมื่อวานน่ะสิ

ฉันกลับมาที่ที่นอน
…แม่นะแม่
ชอบน้ำพริกผักมากกว่าก็บอกมาตรงๆก็ได้นี่นา

ฉันลุกขึ้นแอบมองแม่อีกครั้ง
อดขำแทบไม่ไหว
ท่าทางแม่จะอร่อยเอามากๆ


ฉันแกล้งหลับรอแม่กลับมานอน แล้วฉันก็ทำเป็นสะลึมละลือไปซุกกอดแม่ เสียงแม่ดึงเชือกไกวเปลน้องดังเอี๊ยดอ๊าด
ฉันเริ่มชินกับเสียงนี้พอๆกับเสียงกรนของพ่อแล้ว พ่อเคยบอกฉันว่าเสียงกรนนี่มันเป็นเพลงกล่อมของปู่ ให้พ่อหลับทุกคืนเหมือนกัน
พูดจบพ่อก็หัวเราะลั่น

ฉันไม่รู้ว่ามันน่าหัวเราะตรงไหนแต่ฉันก็ยิ้ม
พ่อเห็นฉันยิ้ม
พ่อหยุดหัวเราะแล้วกอดฉันแรงๆ พ่อเอามือใหญ่ๆของพ่อขยี้หัวฉัน พ่อหอมแก้มฉันฟอดใหญ่ พ่อไม่ค่อยทำแบบนี้บ่อย
ฉันยิ้ม ฉันเขิน
แล้วพ่อก็หัวเราะเสียงดังขึ้นมาอีก

ฉันชอบเวลาพ่อหัวเราะจังเลย




เช้าวันนี้ฉันคิดถึงเสียงหัวเราะของพ่อ
เมื่อคืนพ่อตีฉันเจ็บจัง แต่ฉันรู้ว่าฉันผิดเองที่เอาน้องไปทิ้ง

ฉันอยากขอโทษพ่อกับแม่ แต่ฉันพูดไม่ออก เพราะพ่อกับแม่ทะเลาะกันเสียงดังเหลือเกิน

พ่อหันมามองฉัน
ฉันสะดุ้ง กลัวพ่อจะตีฉันอีก
แต่พ่อก็ไม่ได้เดินเข้ามา

พ่อหันหน้ากลับแล้วเดินออกไปจากบ้าน
ฉันใจสั่นอีกแล้ว รู้สึกแปลกๆอีกแล้ว
ฉันคิดว่าฉันเห็นพ่อร้องไห้ ก่อนที่พ่อจะหันกลับไป
ฉันไม่ชินเลย
ฉันอยากเห็นพ่อหัวเราะมากกว่า
หรือจะให้พ่อด่าฉันก็ได้ พ่อจะตีฉันก็ได้ เหมือนทุกๆครั้งที่ผ่านมาไง

แล้วพอตกดึกพ่อกลับบ้าน พ่อจะซื้อขนมมาให้ พ่อจะอุ้มฉันกับน้องไว้นานมาก ฉันรักพ่อมาก ฉันไม่อยากให้พ่อร้องไห้ พ่ออย่าร้องเลยนะ



………………………………………………………………

ตอนเย็นลุงเจียงมาที่บ้าน
บอกว่าพ่ออยู่โรงบาล

พ่อกินเหล้าก่อนไปทำงานตอนเช้า ลุงเจียงบอกว่าเพื่อนๆไล่กลับบ้าน พ่อก็ไม่ยอมกลับ

ลุงเจียงยังเล่าอีกว่าพ่อตกจากนั่งร้านที่ชั้นสามลงมา หัวกระแทกพื้น

ฉันก็เคยตกบันได หัวกระแทกพื้นเหมือนกัน
ฉันกลัวและเจ็บมาก
หัวฉันแตกแล้วเลือดก็ออกเยอะด้วย

ฉันเป็นห่วงพ่อจัง
พ่อไปนั่งร้านอะไรกันอยู่ตั้งชั้นสาม ถ้าร้านมันไม่อยู่สูงตั้งชั้นสามพ่อคงไม่ต้องตกลงมาเจ็บหรอก

ฉันกำลังจะเงยหน้าถามแม่ ว่าแม่เคยไปไอ้ร้านอะไรนั่นมั้ย มันไปอยู่ทำไมตั้งชั้นสามกันล่ะ
แต่ยังไม่ทันได้ถาม แม่ก็ทรุดตัวร่วงลงกับพื้น

ฉันตกใจมาก
ลุงเจียงประคองแม่ขึ้นมา บอกให้แม่ใจเย็นและตั้งสติดีๆ

ลุงเจียงพาแม่ ฉัน และน้องขึ้นรถ บอกว่าจะพาไปหาพ่อที่โรงบาล

ฉันอยากถามว่า
ทีตอนนั้นฉันหัวแตก ทำไมไม่เห็นต้องไปโรงบาลเลย แต่ทุกคนนั่งเงียบกันหมด
แม้แต่น้องขี้แย จอมโวยวายของฉันยังนอนนิ่งเงียบ ฉันเลยไม่กล้าพูดอะไรทั้งนั้น


ลุงเจียงขับรถเร็วมาก แต่พระอาทิตย์ตกดินก็ยังตามมาติดๆ พอรถถึงช่วงที่มีตึกเยอะๆมันก็เข้าไปซ่อนหลังตึก แล้วพอพ้นตึกออกมาสีส้มของมันก็ทำให้ฉันแสบตาได้ทุกครั้ง ฉันชอบเมือง ชอบตึกที่พระอาทิตย์วิ่งไปซ่อน

ถ้าตอนกลับบ้านพระอาทิตย์ยังอยู่ก็คงดี ฉันจะให้พ่อช่วยมองหาว่ามันไปหลบ
อยู่หลังตึกไหนแล้ว

แต่สุดท้ายตอนขากลับ พ่อก็ไม่ได้มาด้วย

และพระอาทิตย์ก็หายไปแล้วเหมือนกัน



……………………………………………………………





ที่งานศพ มีเพื่อนของพ่อกับเพื่อนบ้านรวมๆกันแล้วเป็นสิบคน

ฉันรู้จักแค่บางคนเท่านั้น
ฉันไม่ได้เจอหน้าใครๆมาหลายวัน

ฉันเอาแต่ร้องไห้อยู่ในบ้านเมื่อรู้ว่าพ่อตายแล้ว
ฉันเสียใจ ฉันร้องไห้มากกว่าครั้งไหน
ฉันร้องไห้คนเดียว ทั้งที่ทุกๆครั้งฉันจะร้องไห้เพื่อให้คนอื่นได้เห็น

ฉันร้องมากกว่าครั้งที่โดนพ่อกับแม่ตีหนักๆเสียอีก

พ่อตายแล้ว
ฉันคิดถึงพ่อเหลือเกิน
อยากให้พ่ออุ้มฉันอีก

แม่ยังร้องไห้ไม่ยอมหยุด
ที่เห็นนั่งๆกันอยู่ ก็มีแต่แม่กับน้องเท่านั้นที่ร้องไห้

คนหัวล้านในชุดสีส้มยังพึมพำ ฟังไม่รู้เรื่องไปเรื่อยๆ ฉันยกมือขึ้นอุดหูกี่ครั้ง ก็ยังไม่ยอมเลิก

ฉันไม่อยากได้ยิน

ไม่รู้ทำไมฉันถึงไม่ชอบเสียงนั่น ทั้งที่คนอื่นๆเค้าก็ไม่เห็นจะเป็นอะไร แม่บอกว่าคนหัวล้านนี่เรียกว่าพระ

…ฉันจำหน้าไม่เห็นจะได้สักคน พวกพระนี่คงเป็นคนรู้จักของพ่อเหมือนกันล่ะมั้ง และคงเป็นคนสนิทด้วย ไม่งั้นคงไม่กล้ามานั่งส่งเสียงดังแบบนี้หรอก


แม่ ฉัน และน้องกลับมาที่บ้าน
บ้านที่ไม่มีพ่อเหมือนก่อน

ฉันไม่ร้องไห้แล้ว แต่ยังคิดถึงพ่ออยู่ ฉันยังไม่คุ้นกับกลางคืนที่ไม่มีเสียงกรนของพ่อ

น้องก็คงเหมือนกัน ร้องไห้เสียงดังไม่หยุดเสียที ฉันไม่อยากปลุกแม่ แม่นอนไม่หลับมาหลายคืนแล้ว

ฉันลุกไปดูน้อง น้องไม่ได้ฉี่หรืออึ ฉันจึงอุ้มน้องขึ้นจากเปลเพื่อจะให้น้องกินนม น้องหนักขึ้นหรือเปล่าไม่รู้

ฉันคิดถึงพ่อ
พ่ออุ้มเราสองคนไว้แล้วยิ้ม บางทีก็หัวเราะ ฉันไม่รู้ว่าพ่อดีใจอะไร ทั้งที่น้องก็หนักซะขนาดนี้ และฉันก็หนักกว่าน้องแน่ๆ


ฉันวุ่นวายกับการเดินหาตะเกียง ต้มน้ำ และหานมมาชงให้น้อง โดยที่ฉันยังอุ้มน้องเอาไว้ พอคิดได้แบบนั้นเลยจะวางน้องลงก่อน แล้วฉันก็เพิ่งสังเกตว่าน้องเลิกร้องแล้ว ไม่รู้ว่าเลิกตอนไหน

ฉันว่าคงเป็นตอนที่ฉันอุ้มน้องเดินไปมา ฉันนึกได้ว่าเคยเห็นแม่ทำแบบนี้เพื่อให้น้องหยุดร้องเหมือนกัน แล้วทำไมแม่ไม่เห็นจะเคยได้บอกฉันเลยล่ะ ว่านี่เป็นอีกวิธีที่จะทำให้น้องหยุดร้องได้
นอกจากให้น้อง อึ ฉี่ หรือกินนม

ฉันพาน้องกลับมานอนนเหมือนเดิม
น้องจ้องหน้าฉันนิ่ง
ดึกขนาดนี้น้องน่าจะหลับได้แล้ว
ฉันเอาน้องลงไกวเปล แต่ไม่นานน้องก็ส่งเสียงครางฮือๆออกมา น้องเริ่มดิ้น จนเปลมีเสียงเอี๊ยดอ๊าด
ทำให้ฉันคิดถึงเสียงพ่อกรน

ถ้าน้องได้ฟังเสียงกรนของพ่อ น้องจะหลับไหมนะ

ฉันจำเสียงกรนของพ่อได้แม่น ฉันจึงลองส่งเสียงกรนเลียนแบบพ่อดู

คร่อกๆๆ

พอน้องได้ยินเสียงก็เงียบทันที ฉันจึงทำเสียงขึ้นอีก คราวนี้น้องหัวเราะ น้องหัวเราะน้อยมากตั้งแต่วันที่พ่อตาย ฉันเลยแกล้งทำเสียงกรนไปเรื่อยๆ
มันทำให้ฉันคิดถึงพ่อมาก

พ่อพูดถึงเสียงกรนของปู่ที่กล่อมพ่อนอน แล้วพ่อก็หัวเราะขึ้นมา ฉันคิดถึงเสียงหัวเราะของพ่อในตอนนั้นขึ้นมาจับใจ



พ่อจ๋า ตอนนี้ฉันทำเสียงกรนให้น้องหัวเราะได้แล้วเหมือนกันนะ พอยิ่งคิดแบบนี้ ฉันก็ยิ่งทำเสียงกรนให้ดังมากขึ้นอีก น้องก็หัวเราะดังขึ้นเหมือนกัน

เสียงของเราสองคนดังจนฉันแทบจะไม่ได้ยินเสียงสะอื้นของแม่ แม่ตื่นขึ้นมาร้องไห้ตอนไหนก็ไม่รู้






คืนนี้มีเสียงเยอะแยะไปหมด
เสียงฉันแกล้งกรน
เสียงน้องหัวเราะ
และเสียงแม่ร้องไห้

แต่ฉันก็ยังรู้สึกว่าบ้านมันเงียบเหงาเหลือเกิน
พ่อจ๋า
ถ้าตอนนี้พ่ออยู่ พ่อจะทำเสียงยังไงนะ

ฉันว่าฉันได้ยินเสียงพ่อนะ ฉันกับแม่และน้องจะได้หลับฝันดี
เพราะเสียงของพ่อแบบนี้ตลอดไปใช่ไหม

ฉันอยากรู้จังว่าตอนนี้พ่อเป็นยังไงบ้าง
ครั้งสุดท้ายที่ฉันเห็นพ่อ พ่อร้องไห้ใช่ไหม

อย่าร้องนะจ๊ะพ่อ
ฉันจะเป็นคนกรนให้พ่อฟังทุกคืนเอง

พ่อหลับให้สบายนะ